Eg sveittar i vinkel. Små perler ispedd ein dråpe salt, elvar seg nedetter kjakane mine. Nedetter ryggen. Nedetter leggane. Oppå huda og under huda.

Nei, eg snakkar ikkje om når eg spurtar dei siste metrane av treningsturen min. Eg snakkar om når eg skal sova, når eg skal handla mat, når eg skal gå til forelesning, og når eg går frå forelesning. Vercelli tullar ikkje sommar. Italia er ikkje Noreg. Eg er verkeleg på eit par breiddegrader lenger sør. Det har vorte sommar i mai. Og eg har svømt i ein innsjø som hadde behagelege 28-29 grader.  I mai. Hjernen min vekslar mellom å kjenna seg priviligert som får oppleva dette, og sliten av å gå med hatt for å beskytta hjernecellene frå å svi opp.

Vercellesarane sjølve har òg skjøna at veret har vorte varmare, og har til alt hell (for det meste anyway), bytta ut dei svarte stiletthælane med gullsko med stiletthælar. Og den svarte kåpa har endeleg fått marsjordre. Utekafeane er fulle av isetande gamle menneske, unge menneske, studerande menneske og klinande par. Eg smeller på meg monstersolbrillene mine og seier ja og ha og føyer meg inn i rekkja av isetarane, heller vin oppi eit glas og skåler med brunsvidde veninner.

Kvar vinter trur eg at eg er eit vintermenneske. Berre så rart at eg kvar sommar finn ut at eg ikkje er det.

Vurdert til: av 20 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Slutt å legg ut om slankekurane dine. Slutt å snakk om kor mange kilo du vil gå ned i vekt. Viktigast av alt; slutt å klag over dei ekstra kiloane rundt mageregionen. Eg er ikkje interessert. Hald det for deg sjølv, eller finn nokon andre å bruk som klagemur. Det er det minst interessante eg kan tenkja meg å snakka om. Dine ”mista vekt”- prosjekt bryr meg midt i sprekken av den største muskelen på kroppen. (For dei uinvidde: rompa).

For eg nemleg. Eg slankar meg IKKJE. Og har heller ikkje tenkt til å gjera det. Det lærer eg deg no. At du berre skal eta eitt egg til lunsj, eller èi tomat til frukost, synes eg er det kjipaste å snakka om. Du på ei anna side legg ut om slankekuren din, som eg forsiktig prøver å overbevisa deg om at er alt anna enn sunn. Og du har ikkje tenkt å lea på kroppen din, seier du? Som ein sportsfrik, seier eg deg det med ein gong, utan å rista på det synlege evt. usynlege flesket ditt, kjem du ikkje til å verta tynn.

Det aller verste er likevel kanskje når du skal syna meg dei delane på kroppen du ikkje likar. DET kan du spara meg for. Eg veit korleis utrent menneskekjøt ser ut. Eg har det sjølv. Og for å vera ærleg, er det få som ikkje har det. Og for å vera ærleg ein gong til har eg sannsynlegvis lagt merke til feittet, om du altså har så forferdeleg mykje.

Og NEI, eg har ikkje vekt!

Fy flate, går det an å bli så tomme for samtaletema.

Og kvifor strevar du etter å bli tynn, uansett?

Kven i granskogen bestemte at det er så forferdeleg vakkert.

Og forresten; om du er hankjønn og har meiningar om vekta mi, hald dei for deg sjølv. For meg er det nemleg heilt, komplett uinteressant å høyra at eg nok kjem til å legga på meg om eg sluttar å jogga fire gonger i veka. Korleis vågar du? Kva i all verda veit du om forbrenninga mi. Piss off.

Eg drit i vekta di, det bleike kjøtet ditt og ”drikka ei teskei sitronsaft i døgeret”- dietten din. Så om du ikkje har noko anna å snakka om, snakk med nokon andre. 

Eg meiner det. Eg har fått nok.

Vurdert til: av 19 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Symbolet på Torino er denne gamle synagogen som no fungerer som kinomuseum. Det er mogeleg å ta heis opp i toppen og sjå utover byen. Det gjorde me. Om det var bra? Fantastisk. Museet også i ei klasse for seg sjølv.

Ikkje akkurat blåhuset. Her gassar ordføraren i Torino seg.

Ein av dei større og meir kjende piazzaane i Torino. Og nei, eg hugsar diverre ikkje kva den heiter. Veit berre at den var finfin.

Garantert ei kyrkje eller eit anna religiøst hus. Syntest det var så fint der det stod å lyste i sola.

Så fint at eg måtte ta eit bilete saman med det.

Fint hus. Fint hus. Sikkert berre vanlege bustadar. Men nydeleg.

Jenter som er glade i is, et is heile året. Sjølv om me har fem lag med klede og det garantert er minusgrader. Smaken i dag er nocciola. Kanskje ein av dei beste. NAM.

I Italia er det lov å handla drinkar når du er under 20 år. Min aller fyrste drink på ein utestad i livet vart altså i Torino. Såppass stort at det kvalifiserte til eit bilete.

Veit ikkje om det går an å sjå, kor ENORMT dette vegkrysset er. Men her er me iallfall. Downtown Torino, og anar ikkje kvar me skal. Det er raudt ljos, men forbi oss susar mopedar forbi. Hallo. Dødssynd å køyra på raudt ljos. Ikkje her.

Og sånn ser det ut når fem menneske skal stuast inn i ein liten Fiesta med all bagasjen sin. Dette gjekk ikkje.

Vurdert til: av 20 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

I USA er det visumplikt. I Noreg er eg statsborgar. I Italia må du ha opphaldsløyve. Det fekk eg førre fredag. På Questura. Politistasjonen i Vercelli. Etter å ha venta ein månad på avtalen min. Etter å ha måtta høyrt på formaningane til resepsjonsfolka på dormen om at dei MÅTTE ha opphaldsløyvet mitt snart. Etter å ha sett at alle dei andre internasjonale studentane hadde dette kortet. Etter alt. Fredag 3 november. Min tanke er fri, men det er ikkje eksistensen min i Italia. Questura her kjem eg!

Før Questuraturen har eg kopiert ei rekkje dokument. For ikkje nok med at dei skal ha kopi av pass og dokumentasjon frå Erasmuskontor. Dei vil også ha kopi av forsikring og dokumentasjon frå dormen om at eg ikkje er ei farleg terroristjente som som sluntrar rundt utan ein stad å bu. Eg har det med. Alt i hop.

Utanfor Questura er det ei herleg blanding av folk. I inngangen sperrar ein typisk looking italienar i uniform (alltid uniform i Italia) vegen og ser med mistenksamt blikk på alle som nærmar seg køa. Rundt meg er asiatar, arabarar, afrikanarar, albanarar, italienarar. Og eg då. I midten med den hylande, grøne bergansjakka mi. – Unnskuld. Men eg har ein avtale klokka elleve. Seier eg, og veit mektig godt at klokka berre er halv ti. – Ja, eg veit. Men eg har førelesning klokka elleve. Etter 15 minutt gløttar endeleg Mr. Viktig-Italienar-i-Uniform i mi retning og vinkar meg inn. – Prego. Å spankulera forbi ein lang kø av ukjende menneske med ymse nasjonalitetar er ikkje det er elskar å gjera, men satstar på at alle er harmlause. (Sannsynlegvis. Har berre sett litt for mykje på nyheitene).

Så smeller eg opp dokumenta til ei yngre dame. Ser bort på den eldre herremannen som forgjeves prøver å forklara noko til ein surpomp av ein italiensk politimann, og gliser fint til ekspidisjonsdama mi. Rundt meg er det sånn passe forfalle. Alt har vore kvitt, men er det ikkje lenger. Innafor glasluka står gamle skap, sånne som du finn på eldgamle kommunehus i Noreg, men som alle har forkasta fordi dei forsurar arbeidsmiljøet, og forlengst er ubrukelege. Her er dei veldig brukelege. Det finst ingen digitale og fasjonable datostemplingar, eller inntasting av personleg informasjon på dataen. Her går det for hand. Og stempelet. Ja, det er same stempel som bibliotekaren nytta for mange år sidan for å stempla på kortet ditt kor lenge du ville ha boka. Opphaldsløyvet mitt er intet kort. Det er ein papirlapp. Meir sånn her:

Men før eg får utdelt slippen min, må eg forsera nokre utfordringar. Fyrst av alt. Kor tid kom du til Italia. Kor tid kom du til Italia. Du er norsk? Tre innleiande spørsmål. Så får ho sjå passet mitt. Blar og blar. Finn mitt amerikanske, tre år gamle visum. Interessant. Ser og ser. Ser litt på meg. Ser litt på kollegaen sin. Går bort til kollegaen sin. Forsvinn inn i eit anna rom saman med kollegaen sin.

Venta. Venta. Venta. Venta. I ti minutt.

- Scuuusse mee. Juuuii aaarrr båårrn iin Diiissember? Si. Seier eg. Den einaste engelsktalande dama på huset har tydelegvis fått rett svar og forsvinn. Ekspiditørdama mi smiler og nikker og starta å skriva ut løyvet mitt.

Så traskar eg til førelesning, nøgd og glad over å vera lovleg inhabitant i dette søte samfunnet av ikkje-engelsktalande menneske. Det er berre ein ting eg lurar litt på. Kva var det eigeltleg så var så interessant med det passet mitt. Og var "fødd-i-desember-spørsmålet" berre ein dekkoperasjon for noko anna. Kanskje dei trur eg er terrorist. Kanskje dei trur eg er gal. Kanskje dei kjem for å henta meg ei mørk natt. Kanskje dei tok tusen kopiar av passet mitt og skal stela identiteten min. Kanskje eg liknar på ei som forsvann for ti år sidan.

Kanskje ikkje. Kanskje dei spurde berre fordi dei var flaue over å ha latt meg venta så lenge.

Vurdert til: av 8 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Eg kjem frå Jondal. Det veit dei som kjenner meg. Dei som kjenner meg veit også at det er her eg har lærekøyrd. Her eg har spunne opp bildekka på bilen, og skyssa systre til og frå aktivitetar. Bortsett frå Jondal, har eg sjølvsagt vridd rattet i Bergen, og endåtil i andre mindre store byar og bygder i Noreg. Volda. Arendal. Setesdalen. Norheimsund. Haugesund. Odda. Men utlandet, seier du. Nei. Der har eg aldri trykt inn gasspedalen. Ikkje før i går.

Piemonte er ein region som femner om nokre meir eller mindre veldig store byar. Milano. Torino. Novara. Alessandria. Vercelli tek eg ikkje med sidan Vercelli er ein del mindre. Uansett. Eg har køyrd bil i Torino. I downtown Torino. Ein liten Ford Fiesta proppa med fem menneske, tre kart og ein god porsjon retningssans. Ikkje min, vel å merka, for den eksisterer ikkje.

- C’è un regole qua in Italia, che quando guido, devo fermare per tutte macchine venire destra per me? Finst det høgreregel i Italia, spør eg, etter 15 minutt i føremiddagsgryta i byen. Neidå, vai, vai (Køyr, køyr), seier han på sida.

Gatene er litt breiare her. Det resulterer i at det nesten er plass til to bilar i breidda. Nesten. Altså. Det er ikkje plass til to. Eg er vane med at det er plass til ein bil i heile vegen, og held meg difor godt ut til høgre. Når kompressormercedesane skvisar seg opp i sida på vår søte, blå Fiesta, og Yannick, vår franske, og lettare nervøse eigar av bilen, ropar om kvar augo mine er, går det opp for meg.

Shit. Eg køyrer bil i Torino. Torino med nesten ein million inbyggjarar. Torino, hovudstaden i Piemonte. OL-byen Torino. Eit areal på 7000 kvadratkilometer. Eg er 19 år frå Noreg. Vanlegvis sosar eg rundt i Jondal. Jondal har 1000 innbyggjarar, og ei gate. Den er som regel tom. Ein gong køyrde eg på feil side gjennom Jondal. Ingen merka det.

- Vai, vai, vai!! Her er det ikkje snakk om å stoppa for fotgjengarar som med bedande dådyrauge. Ikkje snakk om å stoppa for familien på sykkel som vil over vegen der det er fotgjengarfelt. Eg stoppar likevel. Vinkar og smiler. Synest det er søtt at alle har hjelm og ser lukkelege ut. Eg trur dei trur at eg skal køyra dei ned. Dei nektar iallfall å passera. ¨

- For ørtande gong, Torill. Du er i Italia. Ikkje i Noreg, presiserer Yannick. Eg veit det, tenkjer eg igjen. Men eg er framleis koseleg. Eg har ikkje gløymt at du skal vera defensiv i høve fotgjengarar i trafikken. Litt lærde eg då på køyreskulen. Eg veit ikkje om dei lærer det same her. Eg trur ikkje det.

Nokre gonger er det slik at hjernen seier ein veg, medan han på sida noko anna. Ganske morosamt. Iallfall når det ikkje er så mange bilar i vegen. – Sinistra. Sinistra. Eg køyrer til destra. Høgre. – No, nooooo, laaaaa, dopo quello macchina. Eg køyrer ikkje etter den bilen. Eg køyrer framleis mot høgre. – Non destra, S-I-N-I-S-T-R-A! Så køyrer eg til venstre. Treffer krysset, og er på rett veg. Alltid på rett veg. Eg har kontroll. Om resten av bilen trur eg har kontroll. Nei. Latteren på sida greier eg ikkje heilt å kategorisera. Nervøs- eller morolatter.

Eg trur det fyrste alternativet. Men konkluderer for min eigen del med at han ler fordi han synest det var morosamt. Ikkje skummelt. Men eg veit ikkje.

Vurdert til: av 5 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Det vert mykje kvalitetssosialisering på ein dorm. Ingenting er som seine kveldar med latter og sang på verandaen eller ein impulstur på byen på ein onsdag. Det er intenst, men akkurat så intenst at det er nydeleg.

Ein aldri så liten samankomst på vårt rom for eit par helger sidan. Nokon må ta initiativ, og sidan me har digert rom og lyst til å laga kaka, vart det oss. Kvelden vart avslutta med shaking av ass på Area 24.

Bak frå venstre er Rino, Kasia, ein eg ikkje hugsar namnet på som ikkje bur her, ein annan eg ikkje hugsar namnet på (som eg nesten aaldri ser). Framme sit eg, Ida og Summet. Ida er ikkje frå Noreg, og skriv namnet sitt på ein annan måte, hugsar berre ikkje korleis.

Slik sit me kvar kveld og et saman. Eller nesten kvar kveld. Dette er faktisk fyrste kvelden då Anna kom. Julia heilt til venstre, eg, typen til Anna, Anna og Kasia. Som vanleg var litt mat indisk, litt grøt frå mi side og epler frå Carrefour frå Julia. Me sit i fellesstova oppe. Her er ein tv og stort kjøken og diger veranda utanfor.

Våre to sicilianske babes.

Litt lyst på is, eller? Is i Italia er som jorbørsyltetøy på nybaka rundtstykke i sundagsfrukosten heime.

Eg og Sumeet, vår indiske engel.

Hovudpiazzaen i Vercelli, Piazza Cavour by night. For detaljane si skuld, finst det vanlegvis ein Piazza Cavour i kvar by i Italia. Mr. Cavour er ein kjent historisk mann i italiensk historie. Hugsar ikkje heilt kva han gjorde. I tillegg til Cavour, kan du også banna på å finna ein via/corso/viale Garibaldi i kvar by. Garibaldi er ein annan viktig historisk mann.

Det var så varmt, så varmt på dagen, så vart det brått litt kaldt på kvelden. Men her ser folk rart på meg og klea mine uansett, så syntest nesten dette vart litt kult.

I heisen etter eit betre måltid.

Og her er det betre måltidet. Legg særskilt merke til kaka til venstre. Kremt. Eplekake. Made in Norway. Iallfall nesten.

Doktor Sumeet. Guten stod på alle eksamenane og skal han bestilla seg dørskilt, har han no, by the law, rett til å skriva Doktor frammom namnet sitt. Det kvalifiserer til både dress og vin og mat og høg musikk på kjøkenet.

Tre jenter klare til å ta av. Trur dette er etter turen vår til Como, så var vel litt trøytte heile gjengen, men kvelden small til himmelen, den.

Vurdert til: av 5 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Nei, eg har ikkje gløymt at eg handla meg nytt kamera før eg reiste til Italia. Det er på plass, og husar per dags dato eit lass bilete.

Desse bileta er frå byen Como, som litt ved Lago Como. Ein dige innsjø i Piemonte, om lag to timar frå Vercelli.

Lite utsiktsbilete. Byen på andre sida er ikkje Como, men ein annan liten by i nærleiken. Eg tok eigentleg biletet grunna den aldeles heilskjønne båten på vatnet. Men fann ut etterpå at den var søtare i røynda enn på biletet.

Nedanfor stasjonen stod denne statua. Litt moro berre å setja seg oppi handa. Er det instinktet om å bli teke vare på som ropar etter meg igjen.

Mitt aldeles nydelege reisefylgje. Anna til venstre, og Kasia til høgre.
Etter eit visst antal oppoverbakkar, som mest gav meg heimlengsel, kom me til ein bitteliten veg som hadde nydeleg utsikt over den mindre nydelege skodda. Men Como er fin, då.

Vandring langsetter innsjøen. Ein innsjø me ikkje eingong såg ein tiandedel av. Den er vanvittig diger, og hakket meir digg i solskin. Liten ekstrakommentar. Eg gjekk med stillongs. Det seier sitt.

Litt av Como i bakgrunnen her. Sjølv om det er på til venstre for meg det er hakket meir fint.

Vurdert til: av 5 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Medan pappa stig rundt i skogen med børsa på armen, ei veninne er på jakt etter skrukkete, vise menn i India, ei anna ser etter kjærleiken, og endå ei anna jaktar på kunnskap, ser eg etter noko anna. Jakta starta i september. Den er trappa opp. I morgon ser den ingen grenser.

Det er ei spesiell kjensle eg leitar etter. Den dukkar no opp med jamne mellomrom. Tidlegare var den meir sjeldan. Er det meistring det heiter?

Ingenting er som å ha fullført eit arbeid du veit ville verta vanskeleg, men som likevel gjekk i boks. Den klisjèkjende kriblinga i magen er tilstades, det same er det fårete gliset og sveitteringane under armane. Eit godt dags arbeid, tenkjer du gjerne. Kvar dag tenkjer eg: Du har godt av å slita litt, Torill. Eg veit det. Heldigvis lækjar tida alle sår, og alle problem. Iallfall litt.

For med tida startar du å forstå ord som var greske for ei veke sidan. Du kriblar i magen ikkje berre ein gong om dagen, men gjerne tre, fire, fem og seks. Du har starta å forstå. Du har entra eit nytt plan i språklæringa. Det fårete gliset er limt på. For ei utålmodig sjel er det på tide. Etter ein månad er det godt å sleppa å spørja oppatt for kvar setning. Stadig vekk kjennest det som om magen min tek ein ekstra salto etter lunsjen. Magesekken dansar tango med tjukktarmen, og bukspyttkjertelen har vorte forelska i hjarta. Og hjarta heng med.

Det er denne organdansen som held ein gåande når setningane er lik strekninga frå Milano til Napoli, og orda som vert nytta er så kompliserte at også førelesaren tek ordet oppatt to gonger og undrar på uttalen. Men når organa tek pause frå å gje meg forståings-kribling-i-magen har eg funne min eigen måte å hala meg i land. Det er ein enkel måte, og ytterst enkel å læra. 

Framgangsmåte:

1. Sjå ut vindauga. 2. Tenk på italiensk is (som til no overgår både barnefavoritten og dagen-derpå-favoritten: softshake) 3. Kom til meg og innsjå at det er skjørtvêr i oktober. 4. Vent på betre tider.

Det verkar for meg. Og bukspyttkjertelen er eit veldig kjærleiksfult organ. Ergo; du treng ikkje venta lenge før det atter ein gong er diskotek i magen.

Vurdert til: av 5 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Sjølv om det er nesten november er det varmt. På terassen sit fem personar. Fire nasjonar er representerte. Me ler av same vitsen. Ein bris blafrar i håret til romveninna mi. Utsikta syner hustak så langt auga rekk. Annakvart hustak har eit kyrkjespir. Eit vindauga lyser, og ein person vandrar innafor. Kvart femte minutt flaksar eit fly over himmelen. Milano er berre ein time unna. Ei stjerne synes på himmelen. Ein samtale. Eitt språk. Ei latterkule. Og etterpå. Mange fleire.

Midt mellom oss står eit rundt bord. Ikkje av plastikk, men av slikt metall som skrapar mot neglane når du strekkjer handa etter koppen som står på bordet. Det er berre to glas. Resten har koppar og skåler. Her låner me av kvarandre, og har me berre to glas, vert det skåler på dei andre. Oppi koppen er det 45 prosents-vodka av eit merke eg ikkje hugsar. Ein drikk som luktar som Tuxi-hostemikstur. Det smakar fantastisk. Det smakar lukke. Lukke på flaske.

Etter ein time gjer kjeven vondt. Ikkje fordi eg har jobba med ein hard tyggis. Ikkje fordi maten min ikkje var gjennomkokt. Berre fordi eg ler. Kjenner du kjensla av når stolen vippar bakover. Medan du sit på den? Du misser kontrollen av ei latterkule. Kva du ler av anar du ikkje. Men du ler, og det gjer alle andre òg. Og det er det finaste i heile verden. Ingen tankar i hovudet. Ingen vilje. Ingen annan vilje enn å le av akkurat det same som alle andre. På skikkeleg. Ikkje for å vera høfleg. Men fordi det var morosamt. Og berre difor. Og du er varm, glad og raud i kjakane.

På eine foten min har eg ein diger tøffel. Den er rosa. Min venstre fot vert også oppvarma av ein tøffel. Denne er blå. Romveninnna mi og eg har bytta tøflar. Eit lite teikn på at me henger saman.

På over ein månad har du vore tekkeleg. Over ein månad med å tenkja på at du berre kan ta to øl før dei andre jentene ser rart på deg. Ingenting er som kjensla av å føla seg komfortabel med folk. Ingenting er som å skåla på fem språk. Ingenting er som å sitja på ein veranda og le over ein tragisk vits om at læraren i italiensk har ein stor crush på eine hanen i høneflokken i språkklassen av utanlandsstudentar. Ingenting er som å spasera til ein piazza litt over tolv. Ingenting er som å få oversett franske songar til italiensk. Ingenting er som å snakka med ein italiensk journalistikkstudent om norske hardrockband. Ingenting er som å kjenna seg vel i eit anna land. Ingenting er som å sjå "Norway" skrive på ei kvit jakke på ein tacky italiensk bygut. Ingenting er som å nesten snubla i brusteinar på piazzaen. Ikkje full. Kanskje brisen. Kanskje full på livet. Eg veit ikkje. Kanskje begge deler. 

Ingenting er som å vera erasmusstudent. Ingenting er som å vera lukkeleg. Ingenting.

Vurdert til: av 5 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

For fyrste gong i livet har eg identifisert meg med ein karakter i ein film. Som tenåringsjente måtte det sjølvsagt verta Julia Roberts i "Pretty Woman". Men det er greit. Filmen er ein klassikar, og eg kjende meg beint fram som ein klassikar då eg steig inn i båsen med nummer 37 på.

Alt startar med ei polsk jente. Ei jente som studerte her i fjor, fann seg vener her, og introduserte desse for meg. Maria er no i Polen, men eg er her, og heng framleis rundt med venene hennar. Ein av dei er eit musikkorakel, spelar trompet og startar på eit musikkonservatorium i dag. Han jogga eg med, og han hadde gratisbillettar til ein konsert. Eg får vera med, med gullhår i rompa for ei gongs skuld.

Eg trur me skal inn i noko som liknar kunsthuset Kabuso i Øystese. Nytt og fasjonabelt, men litt kaldt og med glissent publikum. Me kjem til Novara, nabobyen til Vercelli. Det er ikkje Kabuso. Det er teateret i Novara. På vegen frå parkeringsplassen til teateret går me forbi ein park med tre som sikkert er eldre enn tipp-tipp-tipp-tipp-oldefaren min. Me passerer like godt også ei diger borg, MED sånn fordjupning utanfor til vatn. Den er så gamal at den ser ut som skal detta saman. Til alt hell står det stilas i alle retningar. Førefallande arbeid. Nesten for seint. Litt borga til Mattis i Ronja Røverdatter. Raud murstein tett i tett, litt holete, diger og historisk. Med vått hår i vinden vert håret mitt likt Ronja sitt. Er berre det at eg er i Italia i 2006. Ikkje i Sverige ein gong for lenge sidan.

(Dette er originalar skrivne av Mozart i eigen, høge person)

Foajeen er som alle andre foajear i teater: Slåande. Offwhite med gullkantar og figurar og englar og gullborn. Francesco flekkar opp fire billettar. Giss kva som står på dei. Invitato. Inviterte. Kjenner at eg føler meg litt viktig, sjølv om eg ikkje er det. Alle i dag er inviterte. Me skal sitja på balkongen. Eg trur det er èin balkong. Eg tek feil. Igjen. Det er fire balkonghøgder. Kvar høgde har i overkant av 40 båsar. Opp trappa og gjennom gangen er golvet dekt av ein raud løpar. Alt som manglar er gallakjolen og armen til George Clooney. Men når eg ser at kvar bås har ei kremkvit dør med gullskilt på, og innafor ein eigen liten gang med spegel, og det er eit forheng i velour som skil den vesle omkledningsgangen frå dei dei seks antikke stolane med pute som er trekt i velour i fargen champagne innafor, og Francesco  opnar døra og seier: "Prego, signorina", er ikkje Clooney lenger naudsynt. Eg lagar min eigen film. Dokumentaren om då ei norsk jente opplevde italiensk høgkultur for fyrste gong.

Eg får sitja fremst. Dreg fram kameraet, blitzar litt og inhalerer lukta av teater. Korleis lukta av teater er, anar eg ikkje, men det er ein eigen lukt. På scena står eit piano.På den høgre sida mi sit ein italienar og forklårer omstendeleg kva som er forskjellen mellom eit klaver og eit piano. Eg skjønar berre halvparten, men instrumentet på scena er uansett nydeleg. (Det er eit piano, for dei som lurte) Lysa sloknar og ein mann i dress spaserer over scena. No er det mørkt som ein sokk i salen. Scena er opplyst av ein spot. Ein spot som ikkje dekkjer meir enn ein mann, ein pianokrakk, og eit digert piano.

Når pianisten legg fingrane på tangentane og dei fyrste tonane av Mozart eksploderer i stillheita i teatersalen, banar mine krokodilletårer seg veg opp og ut av tårekanalane.

Eg trudde eg visste at musikk kunne vera mektig. Eg tok feil.

Vurdert til: av 5 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende