Du er ny. Det er ingen andre. Dei går way back. Å vera ein "incoming call" i ein vennegjeng er intet mindre enn interessant. Elementa er mange, varierte, typiske og openbare.

Du har sjarmøren. Alltid. Garantert relativt høgt oppe på kjekkheitsskalaen. Pratar, kjatrar, smiler, skrattar. Dei andre høyrer på det han seier, sjølv om han ikkje har monopol på snakkemarknaden. Han du ser fyrst, og snakkar med fyrst. Han du lurer på om du er forelska i. Sannsynlegvis ikkje. Fasinert berre.

Så: Paret. Seff er det eit par. Dei går gjerne way back dei og. I stille stunder kveilar dei seg opp i kvarandre og sussesnakkar slik berre eit kjærastepar kan gjera. Gjerne litt for seg sjølv. Men like fullt medlem av gjengen. Kan dansa mest, drikka mest og snakka minst. Dei har uansett kvarandre.

Smartassen lurer seg inn overalt. Den vitande. Han som kanskje kan mest om mest, og som gjerne snakkar om det. Ikkje bevisst sjølvsagt. Han som skal advara deg mot casanovaen. Og som bryt inn i samtalar, og ler av nerden. Rettar på ting. Sjølvtillit til himmelen. Han du har intelligente samtalar med. Men berre når de er få, og det ikkje er alkohol i omløp.

Det er alltid ein som er søt. Så søt at du berre elskar han. Gensamansetnad til himmelen. Han du alltid kan snakka med. Om alt. Og som smiler til deg kvar gong du går forbi, sjølv om han ser eit hot, potensielt kvinne/manne-bein bak deg. Sikkert ikkje fasjonabelt kledd. Ikkje nødvendigvis vakker. Men med eit nydeleg mind. Han du klemmer lengst kvar gong du reiser frå han og seier med tårevåte auger; eg kjem til å sakna deg.

Nokre er sinnsvakt gode i matematikk. Andre er usmakeleg gode på sosialisering. Gjengen har eit sosialt orakel. Han som snakkar med alle like lett, har nazigod tone med alle, ler med alle, dansar med alle og er ute på byn lengst. Han er enkel og snill. Og alltid tilstades.

Den ekksentriske er der, seier ikkje stort, har rart hår, rar musikksmak, grisegod peiling på kunst og spelar saksofon. Den du snakkar med sist, men vert mest mentalt interessert i. Skummel kanskje. Men berre på overflata. Det er han som kan gå inn i kva som helst butikk og folk ser etter han. Av fasinasjon, glede, tiltreknig eller avsky. Kven veit?

Nerden er der også. Han som har problem med å kle seg. Ser litt guttete keitete ut, litt kvalpefett på magen, treningsjakke på byn og 80-tals hår. Han smartassen gjerne ler litt av. Men han som likevel er med. Alltid der. Og har respekt. Nerden er kanskje ikkje nerd. Men framstår for ein nykomling som det. Men han du synest er søt. Berre fordi han er litt rar.

Kven du endar opp som, veit ingen. Hopefully som deg sjølv.  

Vurdert til: av 5 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

I går kunne eg skilta med mitt fyrste tidsjubileum for Italiaopphaldet. Det var 1-vekes jubileet. Enno har eg ikkje irritert meg nemneverdig over at eg ikkje skjønar alt som vert sagt rundt meg. (Med nokre få unntak sjølvsagt. Erasmuskontor til dømes). Og eg kan framleis skryta over at alle samtalane rundt med fortonar seg som konsertar. Einaste problemet er at enkelte konsertar kan verta litt lange.

I mangel på andre ting å finna på, labba eg i dag tidleg (som i min feriemodus er 09.30) til skulen og sette meg i ein forelesningssal. Kvifor seier du? Jo, anledninga var midt i blinken for meg. Journalistisk debattinnlegg om nettaviser og lokalaviser og litt anna diverse. Vercelli hadde til konferansen fått storfint besøk av regionsleiaren i  den organisasjonen som roughly kan samanliknast med Norsk Journalistlag. Som venta startar ikkje folk å lea på seg før ein halvtime etter at dei eigentleg skulle vore i gang. Men det er greitt. Eg puggar gloser i mellomtida.

Når alle har sett seg merkar eg at eg skil meg ytterst mykje ut. På eine sida av meg sit to menn i femtiåra tekkeleg og kledeleg i dress medan dei lågt konverserer om gud veit kva. Framfor meg:Meir dress. Bak meg prustar ein dresskledd testosteronklatt. Berre på mi høgre side har eg noko som kan minna om ei dame. Me er i mindretal, ingen tvil om det. Dessutan er alle så classy kledd. Ser ut som dei har kome rett ut av ein designbutikk (les:lettare kjedelege klede) og inn i konferansesalen. Eg sit der med mitt fargesprakande hårbånd, bukseselar og jakke med patches på kvar centimeter. Hallo? Ja, det stemmer. Eg studerer journalistikk. Eg har ikkje berre dumpa inn her for å ha tak over hovudet.

I ekte David Beckham- stil skrider regionsleiaren (Eller, eg veit egentleg ikkje om det var han. Men med tanke på merksemda, konkluderte eg med det). Dette er showbizshow på høfleg italiensk vis. Folk reiser seg, tråkkar etter han for å få eit slapt handtrykk (Såg ikkje ut som det var mykje tæl der, nei) og eit lite smil. Og så veldig pressekonferanse-stil. Dei "viktige" sit bak eit bord, har kamera på seg slik at dei også er slått opp på ein storskjerm, og eit par-tre diktafonar i høveleg radius. Det vert introduksjonar og utroduksjonar og innlegg, eit par kommentarar frå salen. Og eit innlegg til. Og minuttane går, og innlegga tar aldri slutt. Og timane går. Konserten dreg ut.

Det går fire timar. Eg fekk med meg mykje av starten og sa halleluja då ein av debattantane hadde power-point. Skriftleg er vesentleg enklare for ein utlending enn italiensk i same fart som ekspresstoget frå Milano til Paris. Så datt eg vel ut, veit eg.

Om konferansen var bra? Litt usikker. Litt lang. Men eg følte meg ultraviktig og hanka inn eit par gloser. Det er iallfall noko.

Vurdert til: av 4 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Det var ein gong ei jente som kom ut av dusjen, nøgd, rein og med akk så god odør.

Det var ein gong ei jente som la seg i senga, nøgd, skitten og med akk så gjenkjenneleg ekkel odør.

I Vercelli røykjer folk, masse. Gjerne heile tida. Favorittfrasa er ”Do you have sigarettes”. Mitt favorittuttrykk er ”Vietato fumare”. Røyking forbode. Helst heile tida. Om det Dagfinn Høybråten har utretta er viktig eller ikkje viktig for samfunnet verken bryr eg meg om, eller interesserer eg meg for. Det som derimot er kriseaktuelt for mitt vedkomande er hans geniale påfunn (ikkje at det var hans påfunn åleine sikkert) med å ha alle restaurantar og utestadar røykfrie. Med fare for å gjera plagiat at kongehuset sitt favorittuttrykk.

- Røykeforbodet er heilt fantastisk. Fantastisk fint gjennomført, og fantastiske verknadar. Fantastisk.

Eg synest det eg. Gå å blås den ekle røyken ein annan stad så eg slepp å lukta på den. Og nei, det er ikkje verken classy eller kult. Og ja, det luktar ekkelt. Du kan ikkje seia mot det. Å klina med ein røykar seier du? Smaken av askebeger? Kjem heilt an på kor forelska, eller eventuelt kor lite forelska du er.

Iallfall. Eg skal på middag. Residensen er røykfri, men polske jenta saman med røykande italiajenter er konstant løysingsorienterte. Kva skjer? Me røykjer på rommet. Eg kan takla nikotinblaff når det er tre jenter. Så kjem resten, dvs. 10 gutar og ei jente til. Og endå ei jente. Og 10 sigarettpakkar. 1 tobakkpakke. Og endå ein tobakkpakke. Eg hostar, merkar eg mister stemma og konverserer som ein gud. Det vert jo sjølvsagt ein vane å lukta på djevelskapen. Noko eg har vansklegare for å takla er når me kjem ut. Sjølvsagt røyker alle her òg. Det er ikkje tull, men 98 prosent av folk vel faktisk ein sakte død. Eg er glad i dykk, drit i å røyk, per favore! Til og med wannabe-tøffe fjortisar på veg heim frå skulen spradar rundt med sigaretten i handa som om det skulle vera det mest naturlege i verda. Men tilbake til uteplassen ja. Skal du snakka og du er ute, må du vanlegvis stå nære samtalepartnaren din. Eg synest kroppskontakt er meir enn fullstendig i orden om ånden er decent og same med kroppsodøren. (Sorry ass, men eg har hundegod luktesans). Men skal du fortelja om favorittbandet ditt frå Island som har ein musikkvideo med born med oksygenflasker i, og læra deg å uttala Erlend Øye halvvegs oppi andletet mitt, SAMTIDIG som du pattar på ein sigarett: Piss off.

Eg prøver å pusta her. Æsj.

Vurdert til: av 5 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

• I staden for "fuck you" står det "Carly, ti amo" tagga på veggen ved busstoppen.
• Bosbilane kjem, til forskjell frå i Jondal, å tømer boset i titida om kvelden.
• Minoriteten kan engelsk.
• Klokka ti på føremiddagen er det fullt trøkk i gatene. Klokka eitt, framleis om føremidagen, derimot: Tomt.
• Herremenn eig ikkje sjenanseskrupplar
• Briller er hot!
• Annakvart hus er ei såkalla "chiesa", eller "ex-chiesa". Altså kyrkje.
• Det er ekko i eitkvart rom. Blandingen høgt under taket og murhus= no good.
• Alle stemmer som vert spydd ut av tv’n snakkar italiensk. Dubbing har monopol over teksting.

Fortsetting fylgjer…

Vurdert til: av 5 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Denne mannen. Mr. Ferrari. Kor mykje hadde eg ikkje høyrt om han før eg kom til Italia, for ikkje å snakka om kor mange mailar eg har sendt til han. Namnet i seg sjølv kan oppfattast som litt avskrekkande synest eg. På grunn av alt eg hadde høyrt om han, hadde eg ein del forventningar om korleis guten ser ut. Mine forventningar utartar seg til ein liten imaginær kamp mellom meg og han. Denne kampen føregår sjølvsagt inni mitt hovud.

Det viser seg  når eg endeleg (etter ein times venting, banking på feil dør, og famlande samtalar med sekretæren hans på italia-engelsk-blanding) møter han, at Mr. Ferrari er mindre enn meg. Altså. Fysisk leier eg ein null. Mentalt. My loss. Same med språket. Klesstil, eg vinn. Han har kjip genser og bukse. Eg har iallfall ein aldeles skjønn hårbøyle i fargen rosa. Det som likevel gjer at han, ein italiensk dekan på eit fakultet i Vercelli, mosar meg i kampen mellom meg og han,er intet ringare enn det Mr.Motepoliti i Noreg, Jon-Tomas (er det det han heiter) kalla "eit smykke i andletet". Ikkje nok med at Ferrari fiskar opp eit par fashionable merkebriller. Fargen på dei gjer at eg får lyst å eta dei.

Før eg fortset. Lat meg ta med ein liten detalj. Eg veit ikkje om det er slik i resten av Italia, men her i Vercelli er folk veldig flinke med briller. Og særskilt solbriller. Mine kvite flugebriller skil seg ikkje whatsoever ut. (Slik eg til tider eg følte dei gjorde heime i Jondal). Helst skal solbrillene vera stooore, og svært mørke. Vanlege briller kjem i mange fasongar og fargar.

Han har gøymt dei (brillene altså) i ei lita semska skinntaske. Akkurat så lita at eg ein augneblink trudde det var favorittpennen han hadde i den. Men ja. Kva vert openberra? Brillene. Har du smakt sorbetis med appelsin og jordbærsmak? Kanskje ikkje, men ser du føre deg korleis den ser ut.  Isboksen består av virvlar av raude og orange isslynger. Digg spør du meg. "Eg har lyst på sånn is me serverte i det bryllaupet i sommar" tenkjer eg mens Ferrari kjatrar i veg om ymse professorar på fakultetet mitt. Den øvste leiaren, professoren, min lærar og head av ei mengd konferansar, sit framfor meg med eit par firkanta briller som i mine auger må etast. Farge: orange, fersken, raud. Fort. Det er jo sorbetis. Med appelsin og jordbærsmak. Ikkje eingong mitt matchande til hårbøylen, rosa knappesmykke, kan vega opp for d-e-i brillene.

Ferrari vinn. Om enn knepent.

Vurdert til: av 5 lesere

Tips oss hvis dette innlegget er upassende